Архив | Декабрь 2017

Իմ կարծիքը եղևնի հեքիաթից

ինձ շատ դուր եկավ այս հեքիաթը որովհետև այստեղ շատ բան կարելի է սովորել: Հեքիաթում եղևնին փորձում էր ամեինչի կենտրոնում լինել ճիշտ է նա հասավ իր ուզածին, բայց դա երկար չտևեց: Եղևնու ընկերներվ իրեն զգուշացնում էին, բայց նա չեր լսում:

Այս հեքիաթից ես սովորեցի,որ պետք է բավարարվել նրանով ինչ որ կա ու չփորձել ավելին ստանալ և նույնիսկ,  եթե ստացվի դա, երկար չի տևի, որովհետև ոչինչ երկար չի տեվում, դա էր ուզում սովորեցներ հեքիաթը:

Реклама

Ինչու՞ են թութակները խոսում

իիո

Կար, չկար մի մարդ կար, նրան Արամ էին կոչում, նա իրեն շատ մենակ էր զգում: Մի օր Արամը որոշեց երգող դեղձանիկ գնել և պահել: Կենդանիների խանութում նրան գրավեց գեղեցիկ փետուրներով, մեծ կտուցով մի թռչուն, նա անմիջապես գնեց նրան: Արամը շատ ուշադիր էր իր թռչնակի նկատմամբ, բայց թռչնակը չէր երգում և նրա մոտ կասկած առաջացավ, որ թռչնակը հիվանդ էր, ի վերջո նա ճիշտ էր և արդեն պլանավորում էր թռչնակին բաց թողնել, որ ազատվի նրանից: Թռչնակը չէր ուզում, որ իր տերը իր հետ այդպես վարվեր և  որոշեց տարբերվել մյուսներից և փորձեց խոսել: Բարեբախտաբար տերը հեռուստացույցը չէր անջատել և թռչունը կարողացավ հեռուստացույցի միջոցով սովորել խոսել և նա ասաց իր առաջին բառը.
-Թութակ, թութակ.
Տերը հետևում էր նրան և  շատ հիացած էր թռչնակով:Նա  անուն չուներ և իր տերը իր անունը կոչեց իր առաջին բառով՝ թութակ: Այդ օրվանից հայտվեցին խոսացող թռչուններ թութակները:

Երազանքների ծառը

բբաբաբբա.png

Մի սովորական աղջիկ էր ապրում մի քաղաքում, նրան Էմմի էին կոչում, նա մի գեղեցիկ այգի ուներ որը նա միշտ խնամում էր:  Ժամանակ անց Էմմին մեծացավ և իր մայրիկը մահացավ, նա շատ տխուր էր: Իր մայրիկից մնացել էր միայն մի ոսկե սերմ, Էմմին որոչեց ցանել այդ սերմը և իր աչքի լույսի պես պահեր: Սերմը օրեցոր աճում էր և այն դառձավ հսկայասկայական ծառ իր կողքին ամեն ինչ ծաղկազարդվեց: Մի օր Էմմին եկավ և նստեց ծառի կողքը, նա տեսավ, որ ծառը սերմ գցեց գետնին, նա մեղմորեն վերձրեց սերմը և հիշեչ իր մորը: Էմմին այ ժամանակ շատ տխրեց շատ մենակ զգաց և  չդիմանալով ասաց.

-Ես շատ կուզեի, որ մայրիկս իմ կողքին լիներ միշտ:

Այդ խոսքերը ասելու պես տարորինակ բան կատարվեց ծառի բոլոր տերևները թափվեցին իր շուրջ և նա զգաց, որ իր մայրիկը իր կողքին է, նա հասկացավ, որ դա ցանկությունների ծառն է: Այդ ամենին ականատես եղավ մի քաղաքացի և նա այդ լուրը տարածեց ամբողջ աշխարքի մեջ ու բոլորը հավաքվեցին այդ ծառի շուրջը, որ գտնեին այդ ցանկությունը, բայց նրանք այդ պես էլ չգտան ցանկությունը և ոչինչ չկատարվեց: Մի մասը թողեցին ու գնաց իսկ մյուս մասը մնացին և հետևեցին այդ աղջկան թե ոնց է նրա մոտ դա հաջողվում: Աղջիկը այդ ժամանակ նորից երազանք պահեց և ասաց.

-Ինչպես պատահեց, որ նրանց երազանքներն չկատարվեց:

Այդ ժամանակ նա հասկացավ, որ երազանքը ոչ թե իր ծառի մեջ է այլև իր ցանկության մեջ: Քաղաքացիները հավաք վեցին նրա շուրջ և հարցրեցին, թե ինչ պես դա պատահեց, իսկ նա պատասխանեց.

-Երազանքը մեր բոլորի մեջ է և եթե մի բան շատ  ուզենաս դա կկատարվի:

Քաղաքացիները դրան լուրջ չնդհունեցին և թողեցին գնացին:

Սբ. Ծննդյան հեքիաթ սրինգ նվագող աղջկա մասին

Ինձ շատ դուր եկավ այս հեքիաթը, որովհետև այս հեքաթի մեջ շատ բան կա, շատ ճիշտ է գրված, հետաքրիքիր է, իմաստալից և կարող եմ նաև ավելացնել, որ աղջիկը կարողացավ, ոչ միայն իր ճանապարհը գտնել այլ և մյուսներին ճանապարհը ցույց տալ: Այս հեքիաթում ես համաձայն չեմ միայն մի բանին, որովհետև ոչ միայն կարևոր է հավատել ինքդ քեզ, ապրել քո աշխարհով այլ և կարևոր է նաև մտնել ուրիշների դրության մեջ հասկանալ նրանց և փորձնել օգնել:

կգհգ

Կար մի աղջիկ: Ամբողջ օրը նա սրինգ էր նվագում: Երբեմն այնքան արտասովոր էր լինում նրա նվագը, որ անցորդները կանգնում ու լսում էին: Աղջիկը նվագում էր երկնքի մաքրության, օվկիանոսի խորության, անտառի թարմության, մարդկանց և նրանց ցանկությունների, նրանց զգացմունքների ուժգնության և անկայունության մասին: Մի խոսքով` այն մասին, թե ինչպես էր ինքը պատկերացնում կյանքը: Սակայն մի օր մարդիկ սկսեցին պատմել նրան այն մասին, որ կյանքում ամեն ինչ բոլորովին էլ այնպես չէ, ինչպես ինքն է պատկերացնում: Եվ հենց որ նա հավատաց մարդկանց, սրինգը դադարեց նվագել:

— Ինչո՞ւ չես ուզում նվագել, սրինգ, — հարցրեց տրտմած աղջիկը:
— Ոչ թե ես չեմ ուզում նվագել, դու այլևս չես լսում ինձ, — տխուր պատասխանեց սրինգը և լռեց:
Աղջիկը նստեց աթոռին և լաց եղավ: Ինչպե՞ս ապրել առանց սրինգի, չէ՞ որ դա միակ բանն էր, որ ինքը կարող էր անել:
— Մի տխրիր, — ասաց սրինգը, — դու դեռ լսո՞ւմ ես ինձ:
— Այո, — ասաց աղջիկը` ափով սրբելով արցունքները:
— Դե ուրեմն, կենտրոնացիր: Այս Սբ. Ծննդյան տոնին քո առջև կբացվի երկու աշխարհ. Աշխարհ` ուրիշ մարդկանց աչքերով և աշխարհ` քո աչքերով: Սակայն ապագա կյանքի համար դու պետք է ընտրես դրանցից մեկը: Եթե դու նախընտրես աշխարհն ուրիշ մարդկանց աչքերով, կդառնաս ունկնդիր, և քո կյանքի աղբյուրը միշտ կենտրոնացած կլինի ուրիշների կարծիքների վրա: Իսկ եթե նախընտրես աշխարհը քո աչքերով, ապա հնարավոր է, որ կրկին լսես ինքդ քեզ և կրկին նվագես: Սակայն ստիպված կլինես այլևս ոչ ոքի չլսել և անգամ` չսխալվել:
— Օ, որքան լուրջ է այդ ամենը, — ասաց աղջիկը և արագ վեր կացավ աթոռից:
Մի քանի օր անց եկավ Սբ. Ծննդյան տոնը: Տնեցիները հավաքվեցին հյուրասենյակում, սկսեցին քննարկել ինչ-որ բաներ, կատակել, վիճել: Սակայն աղջիկը նրանց չէր լսում: Նա խորհում էր, թե երկու աշխարհներից ո՞րն ընտրել: Եվ հանկարծ սեղանի շուրջ հավաքվածներից մեկը բարձրաձայն ասաց. «Ես չեմ կարող գրել այնպիսի պիեսներ, ինչպիսիք գրել է Շեքսպիրը: Սակայն իմ առավելությունն այն է, որ ես կարող եմ գրել իմ պիեսները»: Մեծահասակները ծիծաղեցին, իսկ աղջիկը պապանձվեց, որովհետև հասկացավ, որ յուրաքանչյուր մարդու առավելությունն այն է, որ միայն ինքն է այդպիսին: Եվ ինչ-որ վառ և արտասովոր բան ստեղծելու համար բոլորովին էլ պետք չէ լսել այլ մարդկանց, որովհետև յուրաքանչյուր մարդ ինքնին հրաշք է, և այդ հրաշքը թաքնված է հենց իր մեջ: Պարզապես շատերը ժամանակավորապես մոռացել են այդ մասին, և ահա` չգիտեն ինչ անել` ուրիշների խորհուրդներին հետևելուց բացի: Աղջիկը դուրս վազեց սենյակից, վերցրեց սրինգը, վերադարձավ հյուրասենյակ և բարձրացավ աթոռին:
— Ուշադրություն եմ խնդրում: Հիմա ես ձեզ համար կնվագեմ:
Մեծահասակները ժպտացին, ծափահարեցին: Ահա թե ինչ արտասովորն է իրենց դուստրը: Ինչ ինքնավստահորեն է պահանջում ուշադրություն իր հանդեպ, անգամ աթոռի վրա բարձրացավ: Իսկ երբ աղջիկը սկսեց նվագել, մեծահասակները լռեցին: Նրանց մտքով էլ չէր անցնում, որ այդ Սբ. Ծննդյան տոնին իրենց տանը տեղի էին ունենում իրական հրաշքներ: Հրաշքներ` իրենց աղջկա աչքերով:

 

 

The snowman

It was nearly Christmas. Katie woke up and found
that the world was white and magical.
‘Snow!’ she shouted. ‘Snow for Christmas!’
She ran outside and danced in the snow.
Her brother Eddie came out too. They made a big round snowball and a
small one. They put them together and made a huge snowman.
‘Hello,’ he said. ‘It’s Christmas. Would you like a present?’
‘Yes, please!’ they said.
The snowman waved his arms. Silver crystal snowflakes filled the sky. It was
so beautiful.
‘We must give you a present too,’ said Katie. They gave the snowman a
carrot for a nose, a scarf for his neck and a hat for his head.
‘Happy Christmas!’ they said.
The snow stopped and the sun came out. The snowman started to melt.
‘Goodbye,’ he said. ‘Build me again next year!’

Նորտարվա հրաշքը

ԿԵԿԿՌՅՅ

Ժուկով ժամանակով մի մարդ էր ապրում: Նա շատ աղքատ էր, ադ  պատճառով նրան  բոլորը անտեսում, առհամարհում և ծեծում էին: Նրա կյանքում ոչ մի կարևոր բան չի եղել,  և ոչինչ չի ունեցել,  նա տեղյակ չի եղել, թե ինչ էր կատարում իր շուրջ: Տղան մի երազանք ուներ, նա երազում էր հիմք դառնալ բոլոր մարդկանց սրտում տեղ ունենար և հասկացնել նրանց, որ ինքն էլ  կարող է լինել  այնպիսին ինչպիսին բոլորն են: Ժամանակ անցավ, նա մեծ դժվարությամբ գոյատևում էր այդ պայմաներին, բայց ստիպված էր աշխատել, որովհետև ձմեռը սկսվում էր: Ցավոք սրտի ձմեռը սկսվեց ավելի շուտ քան նա կհասցներ ավարտին հասցնել նորակառույց փոքրիկ տունը: Սակայն նա նույնիսկ չհասցրեց աչքը թարթել, երբ ձյուն եկավ: Ձյան գալու ժամանակ նա կուչ եկավ, սկսեց արտասվել և նա հասկացավ, որ վերջը եկել է: Տղան տխրությամբ սպասում էր դրան, բայց մինչև   դա կլիներ ինչ, որ տարօրինակ բան կատարվեց: Ինչ որ մի լույս եկավ և սկսեց բոցավառվել  և նա հասկացավ, որ դա ոչ թե վերջն է այլև սկիզբը: Անցորդները զարմացած նայում էին այդ տեսարանին: Նրանք այդ տեսնելով, որ իսկականում հրաշք կա և նրանք այդ տեսարանը կոչեցին նոր կյանք, բայց ժամանակի ընթացքում դա դարձավ նոր տարի: