Архив по авторам | Կարեն Մարգարյան

Սասնա ծռեր էպոս 7. 8. 9

յյոյ

Մսրա Մելիք գնում էր հոլի խաղալու, բայց վախենում էր, որ Դավիթ իրեն ամոթով կթողնի և Իսմի խաթունին ասաց, որ Դավթին տանեն նստացնեն, կապեն փահլևանների կանգնացնեն, որ Դավիթ իմ հետ չգնա: Դավիթը ուզում էր Մսրա Մելիքի հետ հոլի խաղար, բայց իրեն չէին թողնում: Դավիթը ձանձրանում էր նստելուց և փորձում էր, որ գնար  խաղալու: Փահլևաններն չէին թողնում, որ Դավիթ գնա Մելիքի հետևից: Այդ ժամանակ Դավիթ ջղայնացավ, կտրեց կապերը փահլևաններին ուժեղ հարվածեց և գնաց Մելիքի մայրիկին պատմի եղածը: Մելիքը, երբ եկավ տուն մայրը նեղացած էր, թե ինչու է Դավիթին վերևը նստացրել: Մսրա Մելիքն ասաց, որ չվնասվի: Իսմիլ խաթունը  խնդրում է Մելիքին, որ հաջորդ անգամ նա տանի իր հետ, բայց մոտիկ նստացնի, որ նայի: Հոլի խաղալու ժամանակ հենց, որ Մելիքի հերթը եկավ նա ասաց, որ Դավթին տաննեն, որ չխանգարի: Դավիթը չլսեց և շաուրնակեց հաշվելը և ասում էր, սա մեկ բայց չԷր կարողանում հաշվել երկու: Մելիքը հրաման տվեց, որ փահլևաններն գուրզով խփեն Դավիթի մոտ, որ նա վախենա, գնա: Փահլևանները խփում էին, բայց Դավիթը բոլորին բռնում էր, ի վերջո Մելիքը ամբողջ ուժով գուրզը գցեց և Դավիթը շատ մեղմորեն ձեռքը գցեց ու բռնեց: Բռնելուց հետո, նա սկսեց ծանր ու թեթև անել և ասաց, թե ափոս շատ թեթև է: Մելիքի ընկերներն իր տնազն էին անում, թե ինքը պարծենում էր, որ նա ամենաուժեղն է: Մելիքը ջղայնացավ և մտածեց, թե եթե նա իր գուրզը բռնեց, ուրեմն թագավորությունն էլ կխլի նրա ձեռքից:

Реклама

Իմ կուժը

Փչեցի փուչիկը, ձև տվեցի: Քսեցի էմուլսիա և փաքցրեցի կտրտած թղթերն ու անձեռոցիկը:  Սպասեցի չորանա և պատեցի գիպսով: Չորանալուց հետո հղկեցի հղկաթղթով: Համակրգչում գծեցի էսքիզ և սկսեցի գունավորել:

 

Հատված Սասնա ծռեր էպոսից

Վարպետ, որ էդոր դաս կը տար,
Դռնով մտավ,
Տեսավ՝ Դավիթ կ՛ էլնի ու կը տփվի գետին.
Ասաց.— Դավիթ, մեռնե՛մ քեզի,
Ինչի՞ էդպես կը տփես դու էդա գետին։
Ասաց.— Էսիկ մտել է իմ սենեկ, չի՛ էլնի դուրս։
Ասաց.— Մեկ աչքերդ խփիր։ Աչքեր խփեց։
վարպետ թաշկինակով բռնեց էն շողի ծակ կալավ,
Շող կտրավ։ Դավիթ ասաց.
— Յա՛, ես էսքան կը չարչարվեմ.
Չե՛մ կարնա դուրս հանի։—
Ասաց.— Ինձնեն զոռբա՞ էիր։
Ինչպե՞ս դու զէն հանեցիր դուրս։
Վարպետն ասաց.— Ղո՜ւրբան, հե՛յրան,
Էնիկ մարդ չէր, էնիկ արևու շո՛ղքն էր։

Պատմություն

Մի դարբին կար նա քաղաքի ամենալավ դարբինն է երբեմն նրան կոչում էին ոսկի ձեռքեր: Դարբինը տղա ուներ նա դեռ դպրոցական էր և մաթեմատիկային խնդիրներն էր լուծում: Մի ամգամ դարբինը իր բոլոր գործերը թողած գնաց որսորդության ուրբաթ օրը, նա կարծում, թե կբռնի մի մսացու կենդանի: Նա փնտում էր փնտրոււմ անտառում կենդանի, բայց ոչ մի բան չգտավ, իվերջո նա հոգնեց և գնաց մոտակ լճափը, որպեսզի լողանա և հանգստանա: Լողանալու ժամանակ նա մի թանկարժեք Մարգարիտ գտավ նա մտածեց, որ աստված է նրան այդ պարգևը տվել, որ հաջորդ անգամ նա որսորդությամ չզբաղվի: Դարբիը այնքան էր ուրախացել, որ իր հրացանը թողեց ու վազեց տուն: Տուն հասնելու ճանապարհին նա որոշեց, որ պետք է վաճառի և իր ընտանիքի համար նվերներ գնի, նա իր կնոջ համար գնեց մի թանկարժեք զգեստ, որ նա հագին, իր տղայի համար մաթեմատիկայի խնդիրների գիրք, իսկ իր համար նոր գործիքներ: Դարբինը երբ տուն հասավ իր ընտանիքը շատ էր ուրախացել այդ ժամանակ նա հասկացավ, որ ոսորդությունը դա լավ բան չէ:

Ավազակի դուստր Ռոնին

Ո՞վ է գրքի հեղինակը (գտնել համացանցից տեղեկություններ նրա մասինէլ ի՞նչ գրքերէ գրել):
Գրքի հեղինակը Աստրիդ Լինդգրենն է:
  Աստրիդ Լինդգրենը մանկական գրականություն մուտք գործեց «Երկարագուլպա Պիպին»վիպակով՝ Հայերեն թարգմանվել «Զանգակ» հրատարակչությունում։
 
Առաջարկեք գիրքորի մասին լսել եքբայց մեր ընթերցասրահում չկա:
Ես առաջարկում եմ «Հայաստանի քարերն և քաղաքները» գիրքը:
 
Ով էր գրքի հերոսըինչպիսի՞ն էր նա:
Գրքի հերոսը ավազակի դուստր Ռոնին էնա սևահերխաժաչբարեկազմզրնգունձայնով, ճարպիկ,  հոգատար աղջիկ է:
 
Գրքում դուրս գրեք մեկ էջի սահմանում ձեզ դուր եկած հատվածըորպեսզիդասարանում ընկերների համար ընթերցեք:
— Գիտեքնա լավիկն էինչպես փոքրիկ դրուդճիշտ չէ՞… Նրա նման բարեկազմ էխաժաչ ու սևմազերով։ Ձեզանից ոչ մեկը երբեք չի տեսել այսպիսի հրաշալի աղջնակճի՞շտ է։
Եվ ավազակները միահամուռ գլխով էին անում ու խմբով պատասխանում.
— Ճիշտ է։
Եվ ահա մի գեղեցիկ օր Մատիսը հասկացավթեև դա բոլորովին էլ նրա սրտովը չէրոր եկել էթռչնակին դուրս թողնելու ժամանակը։
— Լովիսա,— ասաց նա այդ ժամանակ կնոջը,— մեր դուստրը պետք է սովորի թափառել իմավազակային անտառում։ Թող գնա զբոսնի։
— Փառք աստծովերջապես դու էլ դու հասկացար,— ասաց Լովիսան,— ինձ որ մնարնա վաղուցարդեն կզբոսներ անտառում։
Այդպես Ռոնին թույլտվություն ստացավ գնալ՝ ուր խելքին փչեր։ Բայց մինչ այդ Մատիսըզգուշացրեց նրան այն վտանգներիցորոնք սպառնում էին նրան։
— Այսպես ուրեմնզգուշացիր չար դրուդներից և գորշ թզուկներիցև Բորկայի ավազակներից։
— Բայց ես ինչպես իմանամդա չար դրո՞ւդ էթե Բորկայի ավազակ։
— Ինքդ գլխի կընկնես,— պատասխանեց Մատիսը։
— Պարզ է,— ասաց Ռոնին։
— Մեկ էլտեսչմոլորվես,— շարունակեց Մատիսը։
— Իսկ ի՞նչ անեմեթե մոլորվեմ։
— Գտիր անհրաժեշտ արահետը։
— Պարզ է, — ասաց Ռոնին։
— Եվ տեսչընկնես գետը։
— Իսկ ի՞նչ անեմեթե ընկնեմ գետը։
— Դուրս լողա։
— Պարզ է։
— Իսկ հետո էլտեսչթրմփաս անդունդը։— Մատիսը հիշեց անհատակ անդունդըորը գոյացավայն օրըերբ կայծակը զարկեց ավազակների ամրոցին։
— Բայց ինչ անեմեթե այնուամենայնիվթրմփամ այնտեղ։
— Այդ դեպքում դու ոչինչ անել չես կարող,— ասաց Մատիսը և հանկարծ այնպես տխուր հառաչեց,ասես աշխարհի ամբողջ թախիծը հավաքվեց նրա կրծքում։
— Պարզ է,— ասաց Ռոնիներբ Մատիսը դադարեց հառաչել,— այդ դեպքում ես կաշխատեմչթրմփալ։ Կա՞ն էլի ուրիշ վտանգներ։
— Իհարկեշատբայց ինքդ դրանք կտեսնես։ Իսկ հիմա գնա
Եվ Ռոնին գնաց։ Շատ շուտով հասկացավ՝ ինչ հիմարն է եղելերբ կարծել էթե իրենց քարեհատակով մեծ դահլիճը հենց ամբողջ աշխարհն էոր կա։ Նույնիսկ իրենց անմատչելիավազակային ամրոցը՝ իր բոլոր աշտարակներով ու գետնահարկերովէլի ողջ աշխարհը չէ։
 
 
Ի՞նչ սովորեցիք այս գրքից:
Գիրքը ինձ սովորեցրեցոր կյանքում մարդիկ հայտնվում են երկու նժարի արանքում ևդեպքեր են լինումոր երկուսն էլ թանկ ենգրքի շնորհիվ ես արդեն կարողանում եմճիշտ ընտրություն կատարել:
 
Գիրքը ձեզ դո՞ւր եկավինչպե՞ս կներկայացնեք այս գիրքըոր ձեր ընկերներն էլցանկանան այն կարդալ:
Գիրքը ինձ շատ դուր եկավես կառաջարկեմոր մյոսներն էլ կարդանորովհետև գիրքըշատ ուսուցողական էշատ ճիշտհեշտ կարդացվող էհետաքրքիր և արկածային է: