Архив по авторам | Կարեն Մարգարյան

Վիլյամ Սարոյան

Պատմում է Վ. Սարոյանը

Յոթ տարեկանից սկսեցի լրագրեր վաճառել մայթերում ու խաչմերուկներում: Երրորդ դասարանում առաջին անգամ վաստակեցի դպրոցի ամենաչար տղայի համբավը, ու ինձ հաճախ անկյուն էին կանգնեցնում, հայհոյում, քաշում մազերս ու ականջներս և, ի վերջո, վռնդեցին դպրոցից…

hhf.png1926 թվականին տասնութամյա Վիլյամը, որը մինչ այդ հասցրել էր փոստատար, սևագործ բանվոր և Սան Հոակինի ֆերմաներում ու խաղողի այգիներում սեզոնային մշակ աշխատել, թողնում է հարազատ ամերիկա-հայկական Ֆրեզնոն ու գնում Սան Ֆրանցիսկո: Աշխատում է որպես հեռագրատան ծառայող, սպորտային ապրանքների խանութի վաճառող, պահեստի բանվոր։ Ոչ մի տեղ երկար չի մնում, ապրում է վարձով տրվող սենյակներում։Առաջին անգամ իր ստեղծագործությունը տպագրել է 1933 թվականին Բոստոնի «Հայրենիք» շաբաթաթերթում՝ Սիրակ Գորյան ստորագրությամբ։ Լայն ճանաչում է ձեռք բերել «Խիզախ պատանին թռչող ճոճաձողի վրա և այլ պատմվածքներ» (1934) առաջին գրքով, որի առթիվ ամերիկյան քննադատ Բ. Ռասկոն գրել է. «Ի՞նչն է հատկանաշական Սարոյանի համար որպես գրողի։ Սարոյանը բուռն է, պոռթկուն և խելացի, նա թախծոտ է, քնքուշ ու մարդկային, նա միամիտ է ձևանում, սակայն բնավ միամիտ չէ…: Նա ատում է դաժանությունն իր բոլոր դրսևորումներով, նա հարգում է մարդկային արժանապատվությունն ու հպարտությունը»։ 1939 թվականին Վիլյամ Սարոյանը վեց օրվա ընթացքում գրում է «Քո կյանքի ժամերը»: Այս ստեղծագործության շնորհիվ գրողն արժանացավ Պուլիցերի և նյույորքյան քննադատների հեղինակավոր գրական մրցանակներին։ 1940 թվականին Սարոյանը հրաժարվում է առաջին մրցանակից՝ հայտարարելով, որ «Առևտուրը իրավունք չունի հովանավորելու արվեստը»:

 

Реклама

Ամառային առաջադրանք մայրենիից

Քարանձավի բնակիչները 

Ներկայացնում եմ հարցերի պատասխաններն ու ձայնագրությունը:

Ո՞վ է գրքի հեղինակը, համացանցում գտեք նրա գրած մեկ-երկու գրքերի անունները:
«Քարանձավի բնակիչներ» գրքի հեղինակը Սերո Խանզադյանն է, նա գրել է նաև «Ինչպես հիշում եմ», «Հորս հետ և առանց հորս» և «Կորած արահետներ»-ը:
Ո՞ր հատվածը հավանեցիք գրքից: Դուրս գրեք:
Կապոցը բաց անելիս նկատեց, որ Ղափլանը երկար լեզուն դնչին է քսում ու կարճ պոչով ավլում քարանձավի հատակը։
Ո՞րն էր ամենազվարճալի հատվածը:
Ղափլանը ոտքերի վրա պպզեց ձյան մեջ ու այնպես խղճահարված նայեց Վանիկին, որ կարծես ասում էր. «Ախր ես էլ եմ ուզում գալ ձմեռանոց, ինձ էլ տար»։
Ո՞րն էր ամենատխուր հատվածը:
Վանիկը նորից գոռաց շան վրա, քացով խփեց նրա կրծքին, որ ետ դառնա, սակայն շունը մեջքի վրա պառկեց, կտրած ականջները կծկեց և առջևի թաթերը պարզեց դեպի տերը։ Ոչ մի կերպ չէր ուզում ետ դառնալ։ Նույնիսկ չվախեցավ, երբ Վանիկը հրացանն ուղղեց նրա գլխին ու չխկչխկացրեց։
Ո՞ր հերոսին կցանկանայիք նմանվել և ինչո՞ւ:
Ես ոչ մի հերոսի չէի ցանկանա նմանվել:
Ի՞նչ սովորեցիք:
Ես սովորեցի, որ ամենտեղից ելք կա:
Ի՞նչը փոխեիք ստեղծագործության մեջ:
Ես ոչ մի բան չէի փոխի:

Իմ ընկեր Արջուկը

IMG_6395Ամառային արձակուրդներին  ես մի քանի անգամ եկել եմ Հարավային դպրոց, իմ ընկեր շնիկի հետ խաղացել եմ, կերակրել եմ, ման եմ տվել: Դեռ չեմ կարողանում վարժեցնել, բայց արդեն  նա շատ խելացի է և ինձ լսում է: