Архивы

Իմ կարծիքը եղևնի հեքիաթից

ինձ շատ դուր եկավ այս հեքիաթը որովհետև այստեղ շատ բան կարելի է սովորել: Հեքիաթում եղևնին փորձում էր ամեինչի կենտրոնում լինել ճիշտ է նա հասավ իր ուզածին, բայց դա երկար չտևեց: Եղևնու ընկերներվ իրեն զգուշացնում էին, բայց նա չեր լսում:

Այս հեքիաթից ես սովորեցի,որ պետք է բավարարվել նրանով ինչ որ կա ու չփորձել ավելին ստանալ և նույնիսկ,  եթե ստացվի դա, երկար չի տևի, որովհետև ոչինչ երկար չի տեվում, դա էր ուզում սովորեցներ հեքիաթը:

Реклама

Ինչու՞ են թութակները խոսում

իիո

Կար, չկար մի մարդ կար, նրան Արամ էին կոչում, նա իրեն շատ մենակ էր զգում: Մի օր Արամը որոշեց երգող դեղձանիկ գնել և պահել: Կենդանիների խանութում նրան գրավեց գեղեցիկ փետուրներով, մեծ կտուցով մի թռչուն, նա անմիջապես գնեց նրան: Արամը շատ ուշադիր էր իր թռչնակի նկատմամբ, բայց թռչնակը չէր երգում և նրա մոտ կասկած առաջացավ, որ թռչնակը հիվանդ էր, ի վերջո նա ճիշտ էր և արդեն պլանավորում էր թռչնակին բաց թողնել, որ ազատվի նրանից: Թռչնակը չէր ուզում, որ իր տերը իր հետ այդպես վարվեր և  որոշեց տարբերվել մյուսներից և փորձեց խոսել: Բարեբախտաբար տերը հեռուստացույցը չէր անջատել և թռչունը կարողացավ հեռուստացույցի միջոցով սովորել խոսել և նա ասաց իր առաջին բառը.
-Թութակ, թութակ.
Տերը հետևում էր նրան և  շատ հիացած էր թռչնակով:Նա  անուն չուներ և իր տերը իր անունը կոչեց իր առաջին բառով՝ թութակ: Այդ օրվանից հայտվեցին խոսացող թռչուններ թութակները:

Երազանքների ծառը

բբաբաբբա.png

Մի սովորական աղջիկ էր ապրում մի քաղաքում, նրան Էմմի էին կոչում, նա մի գեղեցիկ այգի ուներ որը նա միշտ խնամում էր:  Ժամանակ անց Էմմին մեծացավ և իր մայրիկը մահացավ, նա շատ տխուր էր: Իր մայրիկից մնացել էր միայն մի ոսկե սերմ, Էմմին որոչեց ցանել այդ սերմը և իր աչքի լույսի պես պահեր: Սերմը օրեցոր աճում էր և այն դառձավ հսկայասկայական ծառ իր կողքին ամեն ինչ ծաղկազարդվեց: Մի օր Էմմին եկավ և նստեց ծառի կողքը, նա տեսավ, որ ծառը սերմ գցեց գետնին, նա մեղմորեն վերձրեց սերմը և հիշեչ իր մորը: Էմմին այ ժամանակ շատ տխրեց շատ մենակ զգաց և  չդիմանալով ասաց.

-Ես շատ կուզեի, որ մայրիկս իմ կողքին լիներ միշտ:

Այդ խոսքերը ասելու պես տարորինակ բան կատարվեց ծառի բոլոր տերևները թափվեցին իր շուրջ և նա զգաց, որ իր մայրիկը իր կողքին է, նա հասկացավ, որ դա ցանկությունների ծառն է: Այդ ամենին ականատես եղավ մի քաղաքացի և նա այդ լուրը տարածեց ամբողջ աշխարքի մեջ ու բոլորը հավաքվեցին այդ ծառի շուրջը, որ գտնեին այդ ցանկությունը, բայց նրանք այդ պես էլ չգտան ցանկությունը և ոչինչ չկատարվեց: Մի մասը թողեցին ու գնաց իսկ մյուս մասը մնացին և հետևեցին այդ աղջկան թե ոնց է նրա մոտ դա հաջողվում: Աղջիկը այդ ժամանակ նորից երազանք պահեց և ասաց.

-Ինչպես պատահեց, որ նրանց երազանքներն չկատարվեց:

Այդ ժամանակ նա հասկացավ, որ երազանքը ոչ թե իր ծառի մեջ է այլև իր ցանկության մեջ: Քաղաքացիները հավաք վեցին նրա շուրջ և հարցրեցին, թե ինչ պես դա պատահեց, իսկ նա պատասխանեց.

-Երազանքը մեր բոլորի մեջ է և եթե մի բան շատ  ուզենաս դա կկատարվի:

Քաղաքացիները դրան լուրջ չնդհունեցին և թողեցին գնացին:

Սբ. Ծննդյան հեքիաթ սրինգ նվագող աղջկա մասին

Ինձ շատ դուր եկավ այս հեքիաթը, որովհետև այս հեքաթի մեջ շատ բան կա, շատ ճիշտ է գրված, հետաքրիքիր է, իմաստալից և կարող եմ նաև ավելացնել, որ աղջիկը կարողացավ, ոչ միայն իր ճանապարհը գտնել այլ և մյուսներին ճանապարհը ցույց տալ: Այս հեքիաթում ես համաձայն չեմ միայն մի բանին, որովհետև ոչ միայն կարևոր է հավատել ինքդ քեզ, ապրել քո աշխարհով այլ և կարևոր է նաև մտնել ուրիշների դրության մեջ հասկանալ նրանց և փորձնել օգնել:

կգհգ

Կար մի աղջիկ: Ամբողջ օրը նա սրինգ էր նվագում: Երբեմն այնքան արտասովոր էր լինում նրա նվագը, որ անցորդները կանգնում ու լսում էին: Աղջիկը նվագում էր երկնքի մաքրության, օվկիանոսի խորության, անտառի թարմության, մարդկանց և նրանց ցանկությունների, նրանց զգացմունքների ուժգնության և անկայունության մասին: Մի խոսքով` այն մասին, թե ինչպես էր ինքը պատկերացնում կյանքը: Սակայն մի օր մարդիկ սկսեցին պատմել նրան այն մասին, որ կյանքում ամեն ինչ բոլորովին էլ այնպես չէ, ինչպես ինքն է պատկերացնում: Եվ հենց որ նա հավատաց մարդկանց, սրինգը դադարեց նվագել:

— Ինչո՞ւ չես ուզում նվագել, սրինգ, — հարցրեց տրտմած աղջիկը:
— Ոչ թե ես չեմ ուզում նվագել, դու այլևս չես լսում ինձ, — տխուր պատասխանեց սրինգը և լռեց:
Աղջիկը նստեց աթոռին և լաց եղավ: Ինչպե՞ս ապրել առանց սրինգի, չէ՞ որ դա միակ բանն էր, որ ինքը կարող էր անել:
— Մի տխրիր, — ասաց սրինգը, — դու դեռ լսո՞ւմ ես ինձ:
— Այո, — ասաց աղջիկը` ափով սրբելով արցունքները:
— Դե ուրեմն, կենտրոնացիր: Այս Սբ. Ծննդյան տոնին քո առջև կբացվի երկու աշխարհ. Աշխարհ` ուրիշ մարդկանց աչքերով և աշխարհ` քո աչքերով: Սակայն ապագա կյանքի համար դու պետք է ընտրես դրանցից մեկը: Եթե դու նախընտրես աշխարհն ուրիշ մարդկանց աչքերով, կդառնաս ունկնդիր, և քո կյանքի աղբյուրը միշտ կենտրոնացած կլինի ուրիշների կարծիքների վրա: Իսկ եթե նախընտրես աշխարհը քո աչքերով, ապա հնարավոր է, որ կրկին լսես ինքդ քեզ և կրկին նվագես: Սակայն ստիպված կլինես այլևս ոչ ոքի չլսել և անգամ` չսխալվել:
— Օ, որքան լուրջ է այդ ամենը, — ասաց աղջիկը և արագ վեր կացավ աթոռից:
Մի քանի օր անց եկավ Սբ. Ծննդյան տոնը: Տնեցիները հավաքվեցին հյուրասենյակում, սկսեցին քննարկել ինչ-որ բաներ, կատակել, վիճել: Սակայն աղջիկը նրանց չէր լսում: Նա խորհում էր, թե երկու աշխարհներից ո՞րն ընտրել: Եվ հանկարծ սեղանի շուրջ հավաքվածներից մեկը բարձրաձայն ասաց. «Ես չեմ կարող գրել այնպիսի պիեսներ, ինչպիսիք գրել է Շեքսպիրը: Սակայն իմ առավելությունն այն է, որ ես կարող եմ գրել իմ պիեսները»: Մեծահասակները ծիծաղեցին, իսկ աղջիկը պապանձվեց, որովհետև հասկացավ, որ յուրաքանչյուր մարդու առավելությունն այն է, որ միայն ինքն է այդպիսին: Եվ ինչ-որ վառ և արտասովոր բան ստեղծելու համար բոլորովին էլ պետք չէ լսել այլ մարդկանց, որովհետև յուրաքանչյուր մարդ ինքնին հրաշք է, և այդ հրաշքը թաքնված է հենց իր մեջ: Պարզապես շատերը ժամանակավորապես մոռացել են այդ մասին, և ահա` չգիտեն ինչ անել` ուրիշների խորհուրդներին հետևելուց բացի: Աղջիկը դուրս վազեց սենյակից, վերցրեց սրինգը, վերադարձավ հյուրասենյակ և բարձրացավ աթոռին:
— Ուշադրություն եմ խնդրում: Հիմա ես ձեզ համար կնվագեմ:
Մեծահասակները ժպտացին, ծափահարեցին: Ահա թե ինչ արտասովորն է իրենց դուստրը: Ինչ ինքնավստահորեն է պահանջում ուշադրություն իր հանդեպ, անգամ աթոռի վրա բարձրացավ: Իսկ երբ աղջիկը սկսեց նվագել, մեծահասակները լռեցին: Նրանց մտքով էլ չէր անցնում, որ այդ Սբ. Ծննդյան տոնին իրենց տանը տեղի էին ունենում իրական հրաշքներ: Հրաշքներ` իրենց աղջկա աչքերով:

 

 

Նորտարվա հրաշքը

ԿԵԿԿՌՅՅ

Ժուկով ժամանակով մի մարդ էր ապրում: Նա շատ աղքատ էր, ադ  պատճառով նրան  բոլորը անտեսում, առհամարհում և ծեծում էին: Նրա կյանքում ոչ մի կարևոր բան չի եղել,  և ոչինչ չի ունեցել,  նա տեղյակ չի եղել, թե ինչ էր կատարում իր շուրջ: Տղան մի երազանք ուներ, նա երազում էր հիմք դառնալ բոլոր մարդկանց սրտում տեղ ունենար և հասկացնել նրանց, որ ինքն էլ  կարող է լինել  այնպիսին ինչպիսին բոլորն են: Ժամանակ անցավ, նա մեծ դժվարությամբ գոյատևում էր այդ պայմաներին, բայց ստիպված էր աշխատել, որովհետև ձմեռը սկսվում էր: Ցավոք սրտի ձմեռը սկսվեց ավելի շուտ քան նա կհասցներ ավարտին հասցնել նորակառույց փոքրիկ տունը: Սակայն նա նույնիսկ չհասցրեց աչքը թարթել, երբ ձյուն եկավ: Ձյան գալու ժամանակ նա կուչ եկավ, սկսեց արտասվել և նա հասկացավ, որ վերջը եկել է: Տղան տխրությամբ սպասում էր դրան, բայց մինչև   դա կլիներ ինչ, որ տարօրինակ բան կատարվեց: Ինչ որ մի լույս եկավ և սկսեց բոցավառվել  և նա հասկացավ, որ դա ոչ թե վերջն է այլև սկիզբը: Անցորդները զարմացած նայում էին այդ տեսարանին: Նրանք այդ տեսնելով, որ իսկականում հրաշք կա և նրանք այդ տեսարանը կոչեցին նոր կյանք, բայց ժամանակի ընթացքում դա դարձավ նոր տարի:

Իմ կարդալու ոճը

Ես սիրում եմ ֆանտաստիկ և արկածային գրքեր կարդալ: Ես  շատ վարժ եմ կարդում:  Չեմ սիրում այնպիսի գրքեր, որոնք ինչ որ մեկի մասին են պատմում, բայց եթե իմ ոճի գիրք է լինում, ես չեմ նայում չափսերին կամ նրա բարդությանը,  այդպիսի գրքերից են՝ «Քարանձավի բնակիչները», «Ծովահենների գաղտնիքները», «Եգիպտագիտություն» և այլն: Իմ սիրելի գիրքը դա «Փոքրիկ իշխանն» է, փոքր ժամանակ ինձ այդ գիրքը դուր չէր գալիս, բայց ժամանակի ընթացքում այն դարձավ իմ ամենասիրելի գիրքը: Ես այդ գիրքը շատ անգամ եմ կարդացել և ամեն անգամ ես նոր բան եմ սովորել: Ես գրքում հանդիպված բարդ բառերը չեմ շրջանցում, այլ նախադասությունից վերցնելուվ փորձում եմ հասկանալ: Ես սիրում եմ կարդալ գրքերը գիշերը, որովհետև գիշերը իմ հետաքրքրությունն ավելի է մեծանոմ և կարդալը ինձ համար ավելի հաճելի է դառնում :